..jest takie miejsce, są takie chwile...

Dzień Ojca świętowaliśmy w szpitalu - czerwiec 2009. Za miesiąc Tata odszedł na zawsze i myślałam, że moje serce skamieniało i żadna śmierć nie jest w stanie mnie wzruszyć.

W pierwszych dniach stycznia zadzwonił serdeczny kolega Janek, którego poznałam w moim rodzinnym mieście w 2004 roku podczas wyjątkowych uroczystości, gdy to Prezydent Ryszard Kaczorowski został Honorowym Obywatelem Miasta Sochaczewa, otrzymał symboliczny Klucz do Bram Miasta i brał udział w licznych imprezach m.in.Rekonstrukcji Walk nad Bzurą, której był Honorowym Patronem. Tata, jako kombatant AK i brat nieżyjącego żołnierza RAF-u, który zginął w walkach o Wielką Brytanie został zaproszony na tę uroczystość. Janek fotografował te wydarzenia, by opisywać je na swoich stronach. Tak Go poznałam i znajomość miło się rozwijała ponieważ pasjonowaliśmy się fotografią i mogliśmy o tym i nie tylko o tym miło rozmawiać, mimo,że widzieliśmy się tylko raz... i właśnie na początku stycznia tego roku zadzwonił i dowiedziałam się, że jest chory na białaczkę, leczy się w warszawskim szpitalu. Byłam za granicą, nie mogłam Go odwiedzić ale wierzyłam, że wyzdrowieje... 3 marca zmarł i nawet nie przypuszczałam, że zostawi po sobie tak ogromną pustkę. Doprawdy nie myślałam, że jest dla mnie tak ważny. Nie wymienimy się zdjęciami, uwagami, nie będziemy sobie żartować nawzajem,  nie będzie wiadomości na gg, rozmów, sms-ów - do dziś mam Jego szpitalne sms-y w telefonie. Nie mogę ich czytać, bo ból, ale nie potrafię ich zlikwidować, bo przykro..

Oto Janka zdjęcia z uroczystości, za które bardzo dziękuję:

Prezydent Ryszard Kaczorowski z włodarzami m. Sochaczewa  składa wieńce pod Pomnikiem Poległych

Tata, siostra i ja składamy kwiaty pod pomnikiem,  w który wmurowana jest urna z ziemią pobraną z cmentarza lotników polskich w Newark (Anglia)

po prawej Prezydent Kaczorowski, ja z siostrą i mężem oraz inni

Dziś wiem, nie ma Taty, nie ma Janka nie ma Prezydenta Kaczorowskiego i wszystkich wspaniałych ludzi naszych elit politycznych, którzy zginęli w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem. Wiem też, że nie mam serca z kamienia.......wręcz przeciwnie....